Doopdienst 15 november 2026 – hoofdlocatie

Dopelingen

Benji Huitema

Ik ben van jongs af aan christelijk opgevoed en ging vanaf groep 6 ook naar een christelijke school. Het geloof is voor mij altijd belangrijk geweest. Toen ik naar die christelijke school ging, ben ik gepest geweest en dat zorgde ervoor dat het een lange tijd soms voelde alsof God erg ver weg was en dat ik het zelf maar moest redden. Uiteindelijk ging het in de middelbare weer beter en had ik dat gevoel steeds minder. Maar als het ging over doop dacht ik altijd dat ik moest wachten tot het goede moment, of als ik mijn relatie met God helemaal voor elkaar had. Daardoor heb ik het lang laten zitten. Ik heb uiteindelijk de knoop doorgehakt na een KC dienst waar Martin Koornstra zei dat de doop geen eindiploma was, maar een startbewijs. Daarom wil ik mij nu graag laten dopen om de volgende stap te zetten.

Wesley Moesker

Lieve Allemaal,

Ik ben Wesley Moesker, 15 jaar oud.

Ik woon in een prachtig pleeggezin bij Egbert en Ciska. Ik ben blij dat ik, doordat ik bij hun woon, in aanraking gekomen ben met het geloof. Ik geloofde wel, maar ook weer niet. Ik ging steeds meer weg van God, toen Ciska een ongeluk op het bedrijf kreeg en daar hersenletsel aan over heeft gehouden. Ik was boos op God en vroeg aan God, waarom Hij mijn moeders uitschakelde met hersenletsel.

De afgelopen jaren heb ik geworsteld met het vrouwbeeld en dingen gedaan die niet door de beugel konden. Dit ging door tot ik afgelopen zomer naar Herman Boon kamp ging. Ik vertrok van huis met het idee om lekker te voetballen met de jongens die ik al vaker bij Herman Boon kamp was tegen gekomen. Maar nee, God had een ander idee. God heeft mij deze week aangeraakt, Hij hielp me weer geloven in Hem, ik leerde weer bidden en mijn band met Hem werd steeds beter.

Toch had ik geen antwoord gekregen van God, waarom mijn moeders zijn getroffen door hersenletsel. Ik voelde het alsof ik er alleen voor stond. Totdat Ciska het gedicht ‘voetstappen in het zand’ voorlas. Daarmee antwoorde God, “Op de momenten dat je het zwaar had, mijn kind, toen heb ik jou gedragen”

Hiermee heeft God mij laten zien dat ik er nooit alleen voor sta.

Ik wil mijn leven aan Jezus geven, opstaan in een nieuw leven. Die ik samen met Jezus ga bewandelen.

Daarom laat ik me dopen.

Giana Hooten

Als ik terugkijk naar waar ik vandaan kom en waar ik nu sta, besef ik soms pas hoeveel ik heb meegemaakt en hoe ver ik eigenlijk al ben gekomen.

Voordat ik God echt toeliet in mijn leven, had ik weinig zelfwaarde. Ik was ontzettend onzeker, leefde veel vanuit pijn, stress en angst en wist vaak niet goed wie ik zelf was. Ook heb ik veel trauma’s opgelopen, ben ik in aanraking gekomen met geweld en met mensen die geen goede invloed op mij hadden. Op een gegeven moment was het zelfs zo zwaar geworden dat ik in een kliniek terecht kwam vanwege mijn verslaving en alles wat ik met me meedroeg.

Door al die pijn heb ik soms ook andere mensen pijn gedaan. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik zelf zo vol zat met pijn en niet wist hoe ik daarmee om moest gaan. Ik was vooral aan het overleven.

Totdat ik op een dag dacht: ik ga naar de kerk.

De mensen die op dat moment om mij heen stonden, hebben mij daar ook in gesteund. Ik weet nog heel goed dat ik voor het eerst alleen naar de kerk kwam. Ik ging helemaal achterin zitten, omdat ik eigenlijk niet gezien wilde worden. Ik voelde me onzeker en bang en wilde het liefst onzichtbaar zijn.

Maar dat duurde niet lang.

Al tijdens de intro begon ik te huilen. En ik zal de vrouw die naast mij zat nooit vergeten. Haar aanwezigheid en de manier waarop ze met mij omging, gaven mij voor het eerst het gevoel dat ik hier niet hoefde te doen alsof. Dat ik niet onzeker hoefde te zijn over mijn tranen. Dat ik mijn gevoelens niet hoefde weg te drukken. Dat ik er gewoon mocht zijn.

En langzaam ben ik dat ook gaan toelaten.

Ik mocht huilen. Ik mocht verdriet hebben. Ik mocht voelen wat ik voelde. En ik begon te leren dat verdrietig zijn niet betekent dat ik volledig de controle verlies. God gaf mij steeds meer de kracht om mijn gevoelens toe te laten zonder dat mijn gevoelens mijn hele leven hoefden over te nemen.

Sinds ik God in mijn leven heb toegelaten, merk ik dat mijn pad steeds duidelijker wordt. Mijn leven is niet ineens perfect geworden. Mijn pad is soms nog steeds hobbelig en er zijn dagen waarop ik het moeilijk heb. Maar het grote verschil is dat ik nu weet dat ik niet alleen ben.

Ik heb geleerd dat mijn verleden onderdeel is van mijn verhaal, maar dat het niet bepaalt wie ik ben. Ik ben niet alleen wat mij is aangedaan. Ik ben niet alleen mijn fouten, mijn verslavingen, mijn trauma’s of de pijn die ik heb gedragen.

Ik ben een kind van God.

En als ik kijk naar waar ik vandaan kom, weet ik dat ik al ontzettend ver ben gekomen. Ik weet dat ik nog veel te leren heb en dat mijn weg niet altijd makkelijk zal zijn, maar ik heb vertrouwen dat God met mij meegaat.

Daarom laat ik mij vandaag dopen. Omdat ik ervoor kies om mijn leven aan God toe te vertrouwen. Omdat ik niet meer alleen wil leven vanuit mijn pijn en mijn verleden, maar vanuit het geloof dat God een plan met mij heeft. En omdat ik weet dat ik, wat er ook nog op mijn pad komt, het niet meer alleen hoef te dragen

Hannah Meerveld

Hallo allemaal, Ik ben Hannah. k ben christelijk opgevoed en ga altijd al naar de kerk. Van groep 5 tot groep 7 ben ik naar therapie gegaan omdat ik mensen fysiek pijn heb gedaan. Tot op de dag van vandaag ben ik God en de mensen die daaraan mee hebben geholpen heel dankbaar.  Ik ben altijd al serieus met het geloof bezig geweest. Maar de doorbraak kwam in groep 8 toen ik op GBZ kamp ging. Op zaterdag avond ging het over de Heilige Geest en mijn grote zus ging voor mij bidden. Na het bidden begon ik te trillen en voelde ik rust over me heen komen. Ik had gelijk door dit is de Heilige Geest. En dat was voor mij het besef God is echt. Tot 19 maart 2024 ging alles gewoon zijn gangetjes. Op dinsdag 19 maart kregen we het verschrikkelijke nieuws dat er een ongeluk was geweest waarbij mijn neefje is overleden. En dan staat je wereld stil. Na het nieuws kwam ik in een dal terecht. Ik was zo verdrietig en boos tegelijkertijd. Waarom heeft U dit laten gebeuren? U bent een God die toch alles kan? Die vragen spookten de hele tijd door mijn hoofd. Ik was boos op God. Ik snapte het niet.  En nee ik snap het nog steeds niet maar ik heb ondertussen wel geaccepteerd dat je niet gelijk een antwoord krijgt en je sommige dingen dus niet weet.  Uiteindelijk ben ik weer naar therapie gegaan bij dezelfde therapeut. Achteraf zie ik dat God bij alles was en is. Ook al liep ik weg van Hem Hij niet van mij. God laat niet los, het is aan jou om te kiezen hou ik Hem vast. Het leven blijft met ups en downs en ik maak nog steeds verkeerde keuzes. Maar ik heb ervaren dat ik altijd bij God terecht kan en Hij de beste keuze is.

Ik sta hier vandaag omdat ik mijn leven aan Jezus wil geven en om met Hem een nieuw leven te beginnen.

Fleur van der Hoek

Hoi, ik ben Fleur en ik laat mij dopen!

Ik kom uit een warm, christelijk gezin. Hier is mijn basis van het geloof gelegd en daar ben ik erg dankbaar voor. Mijn hele leven ken ik Jezus al en weet ik eigenlijk al dat ik Hem wil volgen, maar dit ging soms ook met dalen.

In mijn tienerjaren ervaarde ik veel schaamte voor mijn geloof, omdat mijn klasgenootjes en vrienden vaak niet geloofden. Ik vond het dan ook moeilijk om hierin mezelf te zijn en schaamde mij voor mijn geloof.

Ook ervaarde ik in deze periode veel onzekerheid over mezelf. Ben ik wel goed genoeg? Zie ik er wel goed uit? Dit waren vragen waar ik veel mee zat. Ik wist toen niet goed waar ik met deze vragen terechtkon, behalve bij mijn ouders.

In de afgelopen 4 jaar is veel verandering gekomen. Ik wilde God echt leren kennen. Ik ging dus meer naar de kerk en ging ook 2x mee met een World Servants reis. Ik was omringd met mensen die hetzelfde geloof hadden als ik. Ik heb hierdoor veel geleerd en ging God echt ervaren. Hij kwam steeds meer dichterbij. Ik ben sinds deze zomer ook een kruisje gaan dragen om mijn nek, want ik schaam mij niet meer voor mijn geloof. Ik wil God volgen en Hem mijn leven geven.

In het afgelopen jaar weet ik eigenlijk al dat ik voor God kies en dat ik mijn onzekerheden ook bij Hem kwijt kan. Ik weet dat Hij altijd luistert en mij altijd wil helpen. Hij is de Heer van mijn leven en ik wil hem volgen. Dat weet ik nu echt zeker.

Nu heb ik de keuze gemaakt om mij te laten dopen en mijn leven aan God te geven.

Ik vertrouw erop dat Hij mij de weg van het leven laat zien en mij daar altijd bij helpt. In de slechte tijden, maar ook juist in de goede tijden. Ik kan altijd alles bij Hem kwijt en Hij zorgt voor mij. God houdt van mij, dat is zeker!

Mark Rijpstra

Hoi! Goedemorgen, ik ben Mark en ben 23 jaar. Ik ben de oudste van 4 kinderen in mijn gezin en ben opgegroeid in een christelijke omgeving.

Vanaf het begin van de middelbare school ging het langzamerhand steeds minder goed met mij. Ik keek alleen enkele mensen nog aan en sprak heel weinig. Als andere mensen tegen mij spraken verstijfde ik, keek ik naar de grond en sprak ik niet. Buiten school om had ik niet echt mensen die ik zag, op mijn gezin na. Ik voelde mij eenzaam en zocht naar het nut van het leven. De gedachte van zelfmoord kwam op verschillende momenten in mij op. Veel hiervan ging door in mijn studietijd.

Op een avond in 2022 was ik aan het wandelen. Er was die avond onweer in de buurt. Op een gegeven moment kwam de vraag in mij naar boven of God wel echt is. In mijn hart stond ik op het punt om het geloof de rug toe te keren. Zonder enkele verwachting sprak ik zachtjes de vraag uit: “God, bent U daar?” Zodra het laatste woord uit mijn mond kwam, was er een enorme bliksemschicht, de grootste die ik die avond gezien had. Dit maakte veel indruk op mij.

In 2023 ging ik naar een kerkdienst, waar een spreker over Jezus sprak op een manier die ik niet eerder had ervaren. Ongeveer een week later zat ik op mijn kamer, toen er plotseling een enorm warm en liefdevol gevoel in mij opkwam, wat mij tot tranen bracht en mij de naam van Jezus deed uitspreken. Ongeveer een halfjaar later heb ik mij bekeerd en mijn leven aan de Heer gegeven. Sindsdien is vrijwel alles veranderd en gaan de veranderingen nog iedere dag door. Veel van de problemen waar ik last van had zijn inmiddels niet meer aanwezig in mijn leven, waaronder porno, zelfmoordgedachten en nog wat andere dingen. Ook ervaar ik dat de Heer tegen mij spreekt en dat Hij mij helpt, troost en kracht geeft door Zijn Geest.

Begin 2026 kwam de vraag in mij naar boven hoe het met de doop zit. Na een paar maanden waarin de doop vaak naar voren kwam, ik onderzoek deed, erover bad en de Heer dit voor mij bevestigd heeft, weet ik dat het Zijn wil voor mij is om mij te laten dopen. Ik laat mij dopen in de Stadskerk, omdat ik de Heer wil volgen. Alle eer aan Hem.

Toetreders

Douwe De Jong

Ik wil graag toetreden tot deze gemeente omdat ik mij hier thuis voel en ruimte ervaar om te groeien in mijn geloof.
Mijn geloof is niet altijd een rechte weg geweest, maar ik heb ervaren dat God mij niet loslaat. Ik wil Jezus volgen, blijven leren en mijn geloof verder verdiepen.
Ik hoop hier samen met anderen mijn geloof te mogen beleven, elkaar te ondersteunen en onderdeel te zijn van deze gemeente.
Daarom wil ik mij graag aansluiten bij deze kerk.

Arno Roeleveld

Ik ben niet christelijk opgevoed en heb alle dingen gedaan om voldoening te krijgen. Ik heb veel geweldige dingen meegemaakt, bijvoorbeeld hechte vriendschappen, familie en relatie, luxe vakantie in villa en Michellin restaurant, sport (wakeboard), drie (post)hbo-diploma’s op zak, acteren, blowen, alcohol en uitgaan. Toch merkte ik dat al die dingen bij elkaar mij niet die ultieme, 100% voldoening gaven die ik zocht.

Naast mijn zoektocht naar 100% voldoening kwam ik via een spel in aanraking met een kwade en onzichtbare macht. Die ervaring was een eye-opener; het bevestigde voor mij dat er, naast het kwade, ook een goede macht moet bestaan.

Ik ben me gaan verdiepen in verschillende geloofsovertuigingen en kwam uiteindelijk uit bij Jezus. Bij Hem vond ik precies wat ik miste: rust, liefde, vrede en wijsheid. Die connectie ervaar ik via gebed en bijzondere tekenen. Bovendien vond ik in mijn zoektocht de meest overtuigende bewijzen van het bestaan van Jezus en God (aanrader is de film The Case for Christ). Jezus volgen geeft mij wél de volledige voldoening. Hij maakt mij volkomen gelukkig. Hem volgen is mijn levensdoel.

Als ik naar de natuur kijk, dan valt het me op hoe puur dieren zijn. Zij kennen geen oorlog, hebzucht, vernietigingsdrang of schaamte van hun lichaam. Wij mensen zijn daar anders in. Adam en Eva hebben de vrucht van de boom van kennis van goed en kwaad gegeten, waardoor wij allemaal zowel goede als kwade gedachten en schaamte in ons krijgen. We maken onze wereld kapot, klimaatopwarming, ergere natuurrampen, oorlog, jaloezie, corruptie, etc.

Om los te komen van dat kwaad, is Jezus de weg. In de hemel is er geen oorlog, pijn, schaamte of jaloezie meer, maar enkel de puurheid van liefde van God. Alles wat goed, licht, liefde is, is God. Wat duisternis is, is kwaad. Volg daarom Jezus, dan ben je niet meer in de duisternis, Jezus heeft licht dat leven en liefde geeft. (Johannes 8:12)

  1. De eerste paar diensten van De Stadskerk hebben mij diep geraakt. Ik kreeg er zelfs tranen van ontroering van.
  2. Veel diensten is er een gebarentolk aanwezig.
  3. Er zijn nog meer andere redenen.

Om deze redenen wil ik graag lid worden van De Stadskerk.

Ottolien Roeleveld

In mijn jeugd ben ik kortstondig opgevoed met het christelijke geloof. Maar door scheiding en ander omstandigheden gingen we als gezin niet meer naar de kerk. Dus dan verdween het verhaal over goede nieuws en wie Jezus is/was naar het achtergrond. Op de middelbare school had ik beste vriendin die christen is. Met haar kon ik goed praten en vragen stellen over hoe het zat met Jezus. Want bijvoorbeeld we hebben vandaag de dag de datum van november 2026. Het was allemaal teruggeteld naar die ene here Jezus. Hij moet op z’n minst wel heel bijzondere persoon zijn. In die periode zat ik op persoonlijke vlak ook helemaal niet lekker in mijn vel. Ik worstelde met eigen zelfvertrouwen. En voelde me niet waardevol. Ik twijfelde aan bestaan van God en zo ja, zou HIJ dan echt wel goed zijn?  Ze raadde mij de Alpha Cursus aan. Ik ben gegaan en daarbij later ook naar christelijke jeugdkamp voor doven en slechthorenden geweest. Ik wou eerst niet gaan. Maar heb toen tot God gebeden van:” Ik ben alle twijfel en angst gewoon zat. Ik ga naar het kamp om U te ontmoeten. ZO niet, dan ben ik echt klaar mee met zoektocht. En ZO ja?, dan volg ik U” In dat weekend kon ik zien dat andere christenen echt warme band hadden met hem en Hem met diep ontzag en vol liefde aanbaden. Dat vond ik heel mooi. Ik mocht er ook van alles vragen over geloofsleven en wie Jezus was voor hen. Op het allerlaatste moment van dat kamp voelde ik aan alles dat Jezus echt is en dat Hij mij waardevol had geschapen. Nu weet ik dat hij de Zoon van God is! Toeval bestaat niet, maar tijdens dat kamp heb ik ook mijn huidige man ontmoet met wie ik zielsgelukkig mee ben. We zijn nu zelfs ook gezegend met liefste dochter Violette! Verder merk ik vooral dat God goed is alle tijden! 3 jaar heb ik een donkere periode gekend, maar wist zeker dat God bij ons was en van ons houdt. Dat hield mij op de been. Nu gaat het veel beter en daar ben ik Hem ook heel dankbaar. Hij is alles waard! 

Ronan Westeneng Richel

Hoi, wij zijn Ronan en Bianca. We zijn allebei in deze kerk tot geloof gekomen en in 2025 hebben wij in deze kerk het ja woord tegen elkaar gezegd. Wij zijn allebei al gedoopt, ik in de Jordaan en mijn vrouw Bianca in de zee op Bonaire.

We voelen ons hier in deze gemeente echt thuis. afgelopen tijd zijn we door een moeilijke periode gegaan en hebben we veel rust ervaren in deze kerk, en we hebben veel steun gehad van de mensen uit deze kerk. We voelen echt dat God ons geroepen heeft om ons te mogen invoegen in de gemeente, daarop kunnen we ook niet wachten om te zien wat God allemaal nog voor ons heeft en kijken we er naar uit om te dienen.

Bianca Westeneng Richel

Hoi, wij zijn Ronan en Bianca. We zijn allebei in deze kerk tot geloof gekomen en in 2025 hebben wij in deze kerk het ja woord tegen elkaar gezegd. Wij zijn allebei al gedoopt, Ronan in de Jordaan en ik in de zee op Bonaire.

We voelen ons hier in deze gemeente echt thuis. afgelopen tijd zijn we door een moeilijke periode gegaan en hebben we veel rust ervaren in deze kerk, en we hebben veel steun gehad van de mensen uit deze kerk. We voelen echt dat God ons geroepen heeft om ons te mogen invoegen in de gemeente, daarop kunnen we ook niet wachten om te zien wat God allemaal nog voor ons heeft en kijken we er naar uit om te dienen.

Nick Lieftink

Mijn naam is Nick en ik kom oorspronkelijk uit de Achterhoek. Toen ik naar Groningen toe ging, ontmoette ik hier mijn vriendin. Zij kwam al sinds haar zesde bij de Stadskerk, maar samen moesten we uitzoeken waar wíj thuishoorden.

Dat werd een lange zoektocht. We hebben verschillende kerken bezocht en goed nagedacht over waar we samen naartoe wilden. Toch zie ik nu dat God in die tijd met ons meeliep.

Uiteindelijk kwamen we bij de Stadskerk uit. Ik kom hier inmiddels al heel lang en heb hier echt mijn plek gevonden. Hier groeit mijn geloof en ben ik helemaal op mijn plek.

Daarom wil ik me graag aansluiten bij de Stadskerk.

Willem Oostra

Een kleine 5 jaar geleden zijn we in een moeilijke periode in ons leven naar de Stadskerk toe gegaan. We kwamen binnen in een periode waar alle fundamenten van ons leven onzeker waren en Willem te maken had met mentale problemen. Dit was een zware tijd voor ons als gezin.

In die jaren hebben geworsteld met het geloof, wel of niet naar de kerk en later op welke manier we hier dan invulling aan konden, wilden, moesten geven.

We hebben mogen ervaren dat we er in die situatie gewoon mochten zijn mede dankzij de doorleefde preken van Arjan, Theo en Roelof. Vanwege de situatie waar we ons in bevonden was besluiten om in de kerk zijn het hoogst haalbare. Theo sprak op een zondagochtend over samen kerk zijn. Als jij niet meer kan zingen, blijf dan maar zitten dan zingen wij als gemeente Gods woorden over je uit. Dat was zo bevrijdend. Niet meer te moeten, maar gewoon mogen zijn. Het gevoel van niet goed genoeg zijn leren loslaten, omdat de wetenschap steeds verder mag indalen dat we door wat Jezus heeft gedaan vrede hebben met God.
In de afgelopen periode hebben we ervaren dat we mogen leren leven in de rust met God door te genieten van alles wat Hij heeft gegeven. In de natuur, de schepping, in muziek, in contacten met andere mensen. Dat we niet altijd hoeven te zwoegen en te streven naar meer of naar anders, maar zoals Paulus genoegen mogen nemen met de situatie waar we ons op dit moment in bevinden en weten dat ons hart van Hem is. Ons geloof hangt niet af van het resultaat van ons gebed, maar de wetenschap dat we Zijn kinderen mogen zijn.

Jessica Oostra

Een kleine 5 jaar geleden zijn we in een moeilijke periode in ons leven naar de Stadskerk toe gegaan. We kwamen binnen in een periode waar alle fundamenten van ons leven onzeker waren en Willem te maken had met mentale problemen. Dit was een zware tijd voor ons als gezin.

In die jaren hebben geworsteld met het geloof, wel of niet naar de kerk en later op welke manier we hier dan invulling aan konden, wilden, moesten geven.

We hebben mogen ervaren dat we er in die situatie gewoon mochten zijn mede dankzij de doorleefde preken van Arjan, Theo en Roelof. Vanwege de situatie waar we ons in bevonden was besluiten om in de kerk zijn het hoogst haalbare. Theo sprak op een zondagochtend over samen kerk zijn. Als jij niet meer kan zingen, blijf dan maar zitten dan zingen wij als gemeente Gods woorden over je uit. Dat was zo bevrijdend. Niet meer te moeten, maar gewoon mogen zijn. Het gevoel van niet goed genoeg zijn leren loslaten, omdat de wetenschap steeds verder mag indalen dat we door wat Jezus heeft gedaan vrede hebben met God.
In de afgelopen periode hebben we ervaren dat we mogen leren leven in de rust met God door te genieten van alles wat Hij heeft gegeven. In de natuur, de schepping, in muziek, in contacten met andere mensen. Dat we niet altijd hoeven te zwoegen en te streven naar meer of naar anders, maar zoals Paulus genoegen mogen nemen met de situatie waar we ons op dit moment in bevinden en weten dat ons hart van Hem is. Ons geloof hangt niet af van het resultaat van ons gebed, maar de wetenschap dat we Zijn kinderen mogen zijn.

Pieter de Ruiter

Van weggaan naar thuiskomen

Wij zijn jarenlang lid geweest van de Stadskerk, maar door iets ingrijpends in onze familie kwam mijn geloof zo onder druk te staan dat ik zelfs dreigde helemaal te stoppen met geloven.

Grietje, mijn vrouw, bleef voor mij bidden. En heel bijzonder: een dag later stond Arjan Knevel, bekend van Family7, bij ons in de tuin. Hij vertelde dat God hem de opdracht had gegeven om naar ons toe te komen en met mij te bidden. Wij kenden Arjan helemaal niet. Juist op het moment dat mijn geloof wankelde, liet God zien dat Hij ons niet losliet.

We zijn daarna een tijdje naar Zevenhuizen gegaan. Uiteindelijk hebben we ons ook daadwerkelijk uitgeschreven bij de Stadskerk. Die periode in Zevenhuizen was goed, maar door de andere manier van kerk-zijn merkten we dat ons hart toch bij onze vertrouwde Stadskerk lag.

Terugkomen vonden we best spannend. Er was twijfel, misschien zelfs een beetje schaamte. Hoe zouden we ontvangen worden?

Toen we aangaven terug te willen, bleek dat we ons opnieuw konden aansluiten via de community. Mark zei zelfs met een knipoog dat we inmiddels bij het meubilair hoorden!

Toch wilden we onze terugkomst graag hier op het podium delen. Niet omdat het moest, maar omdat we zo dankbaar zijn dat we met open armen en heel veel liefde zijn ontvangen.

En daarom willen we dit meegeven aan iedereen die ooit is weggegaan en twijfelt om terug te komen. Misschien door omstandigheden, teleurstelling of omdat je geloof een tijdje heeft gewankeld.

Laat twijfel of schaamte je niet tegenhouden. Je hoeft niet eerst alles op orde te hebben om terug te komen.

Voor ons voelt het als thuiskomen: vertrouwd, veilig en warm. Een plek waar we samen Jezus mogen volgen en waar we opnieuw mogen ervaren hoeveel liefde er in de gemeente is.

Ook als wij soms afstand nemen, laat God ons niet los. Hij blijft trouw en weet ons soms op heel onverwachte manieren weer thuis te brengen.

Daar zijn we ontzettend dankbaar voor!

Grietje de Ruiter – Fokkinga

De reis was mooi thuis komen nog mooier.