Dopelingen

Alexandra Matulessy

Ongeveer een jaar geleden begon mijn zoektocht naar Jezus uit nieuwsgierigheid. Wat begon met vragen, werd steeds persoonlijker. Ik ervaarde de Heilige Geest voor het eerst in de Stadskerk, begon te bidden en zag mensen en momenten op mijn pad komen die precies aansloten bij waar ik voor bad.

Toch zoek ik als rationele vrouw vaak naar feiten en kan ik mij zorgen maken over wat anderen van mij denken of over wat er gaat komen.

Mattheüs 6:25 leert mij dat ik niet alles hoef te controleren. Dat ik mijn zorgen mag loslaten en op God mag vertrouwen. Ook al heb ik niet alle antwoorden, ik weet wel wie ik wil volgen.

Ik kies voor Jezus.

Mattheüs 6:25-26 Jezus leert ons om ons geen zorgen te maken over ons leven en wijst daarbij op de vogels: zij zaaien en oogsten niet, en toch zorgt onze hemelse Vader voor hen. Hoeveel meer zijn wij Hem dan waard?

Rachel Kwant

Al een aantal maanden heb ik het idee dat God van me vraagt om me te laten dopen. Elke keer als het weer in mijn gedachten opkwam, voelde ik weerstand en liet ik het idee weer gaan, want: ‘Het is niet per se nodig,’ dacht ik. Ik ben immers in de kerk opgegroeid, als baby gedoopt en heb in die kerk ook een aantal jaar geleden belijdenis gedaan. Dus ik heb toch al een duidelijke keuze voor Jezus gemaakt?

Toen ik door een vriendin werd uitgenodigd om mee te gaan naar de informatieavond over dopen en toetreden, begon het toch wel heel erg te kriebelen. Ik ben me meer gaan verdiepen in waarom ik het wél zou moeten doen, in plaats van duizend redenen te bedenken waarom ik het niet wilde.

Op het moment dat ik diezelfde avond de keuze maakte om me te laten dopen en me aanmeldde voor de eerstvolgende doopdienst, voelde ik direct een last van mijn schouders vallen. Alles wat me al die tijd had tegengehouden, was ineens niet meer belangrijk. Ik hoefde alleen maar zelf de keuze te maken en de rest lag in Gods handen.

Ik ben heel dankbaar dat ik met het geloof ben opgevoed en dat mijn ouders me als baby hebben laten dopen. Het is een prachtige basis geweest voor mijn reis met Jezus. Ik geloof dat God mij opdraagt om me te laten dopen: om met Hem in het watergraf te sterven en, schoongewassen, een nieuw leven met Hem te beginnen!

Elvira Visser

Als ik terugkijk op mijn leven, ben ik eigenlijk al heel lang op zoek. Van jongs af aan heb ik me vaak alleen gevoeld. Alsof er iets ontbrak, maar ik kon nooit begrijpen wat. Ook heb ik altijd het gevoel gehad dat er méér is. Als kind zei ik al: “Toeval bestaat niet.” En het geloof bleef op de één of andere manier steeds terugkomen in mijn leven. Soms heel duidelijk, soms juist heel subtiel. Toch deed ik er lange tijd niet echt iets mee. Ik zocht mijn geluk in de dingen die de wereld mij te bieden had. In mensen, in ervaringen, in afleiding. Soms voelde dat even goed, maar uiteindelijk bleef dat lege gevoel terugkomen. Alsof mijn hart iets nodig had wat ik zelf niet kon geven.

Toen ontmoette ik Joram. Door hem kwam het geloof opnieuw op mijn pad. Deze keer voelde het anders. Alsof God mij opnieuw uitnodigde om niet weg te kijken, maar echt te luisteren. Ik voelde: nu moet ik er iets mee. Daarom ben ik de Alpha-cursus gaan doen. Daar mocht ik op een laagdrempelige manier ontdekken wie God is en wie Jezus is. Ik hoefde niet meteen alles te begrijpen. Ik mocht vragen hebben, twijfelen en zoeken.
En juist daar begon er iets in mij te veranderen.

Ik ervaar een rust die ik eerder niet kende. Een rust die niet afhankelijk is van wat er om mij heen gebeurt. En misschien nog wel het mooiste: ik voel me niet meer zo alleen.
Mijn zoektocht is nog niet voorbij. Ik heb nog vragen en begrijp nog lang niet alles. Maar voor het eerst voelt mijn zoektocht niet meer leeg. Het voelt alsof ik niet meer zoek naar iets, maar naar Iemand. Naar God. Naar Jezus.
En steeds meer geloof ik dat ik mijn hele leven op zoek ben geweest naar Hem, terwijl Hij al die tijd op zoek was naar mij. Daarom wil ik vandaag gedoopt worden. Niet omdat ik alles begrijp of omdat mijn geloof perfect is, maar omdat ik ervoor kies om deze weg met God te bewandelen.
Ik weet niet precies waar deze weg mij brengt. Maar ik weet wel dat ik hem niet alleen hoef te lopen

Robin Heikamp

Mijn getuigenis. Wat moeilijk om dat op papier te zetten.

Als kind ben ik opgegroeid met het geloof. Ik ging naar de kerk en mijn ouders leerden me over wie God was. Als kind ben ik gedoopt en daar ben ik ze heel dankbaar voor.

Op mijn 16e was ik er vol van overtuigd dat ik God wilde volgen en heb ik belijdenis gedaan. En ik dacht: nu zal het allemaal makkelijker gaan en is het een eitje.

Ik heb daar ergens de bewuste keuze gemaakt om weg te gaan bij het geloof. Ik wilde er niks meer mee te maken hebben. Ik ben ver weg geweest en dit voelt nu als het verhaal van de verloren zoon. Ik ben gaan feesten en heb alles in het geloof achter me gelaten. Het zat wel altijd in mijn hoofd, maar ik deed er niks mee. God heeft me meerdere keren teruggeroepen, alleen heb ik er nooit echt naar geluisterd. Het leven was wel mooi en alles ging goed.

Vorig jaar november riep God mij weer en ben ik gaan zoeken. En werd ik per toeval uitgenodigd door een collega van KPN, die ik nog nooit eerder had gesproken, om mee te gaan naar de Stadskerk. De laatste dienst van 2025 ben ik meegegaan en ik heb mijn plek gevonden. Hier wilde God mij hebben. Waarom, hoe en wat? Geen idee, maar dit voelde als een plek waar ik mij mag zijn.

Na een bewogen tijd met veel vragen, veel afgunst naar mijzelf en veel leren over wie ik ben, wat het geloof is en wie Jezus is. Na veel denken en gesprekken weet ik nu wie ik ben en dat ik God, Jezus en de Heilige Geest altijd bij me heb en mag betrekken in al mijn keuzes. Ik ben ver weg geweest, maar ik ben nooit alleen geweest, ook al voelde dat wel zo. En nu ben ik weer terug bij mijn Vader. En laat ik mij dopen en sluit ik me aan bij dit prachtige gezin

Lisanne Veenstra

God is altijd in mijn leven geweest, en wat ben ik daar dankbaar voor. Ik sta hier vandaag dan ook niet met een spannend verhaal over een moment waarop ik diep in de put zat en God mij daaruit heeft gehaald. En dat hoeft ook niet. Mijn verhaal met God is er juist één van Zijn aanwezigheid door mijn hele leven heen.

Als baby ben ik gedoopt. Ik ben christelijk opgevoed, naar christelijke scholen geweest en ik werk nu zelf ook als juf op een christelijke basisschool. God heeft dus altijd een rol gespeeld, waar ik ook kwam. Op mijn 21e heb ik belijdenis gedaan en bewust gekozen voor God in mijn leven. Ik wil nu met de doop niet alleen voor Hem kiezen, maar ook al mijn vertrouwen in Hem leggen en een zichtbare volgeling van Jezus zijn.

Ergens voelt die keuze dus heel eenvoudig. Ik geloof in God, ik wil Hem volgen en daarom wil ik mij laten dopen. En toch merk ik dat er aan deze keuze een heel proces vooraf kan gaan.

Ik heb weleens gedacht dat ik eerst een bijzondere ervaring met God moest hebben gehad voordat ik mij kon laten dopen. Maar toen moest ik denken aan het verhaal van de Ethiopiër in Handelingen. Hij wilde zich laten dopen en vroeg aan Filippus of daar iets voor in de weg stond. Het antwoord van Filippus was eigenlijk heel eenvoudig: als je gelooft, dan kan het. Blijkbaar hoef ik niet te wachten op een spectaculaire ervaring. Ik hoef niet eerst alles te begrijpen of alles zeker te weten. Geloof is genoeg.

Ook merkte ik dat ik mij druk ging maken om allerlei andere dingen rondom de doop. Wat ga ik zeggen? Hoe moet het allemaal? Wanneer is het juiste moment? En juist daarin kwam ik de woorden uit Prediker 11:4 tegen: ‘Wie op de wind blijft letten, zal niet zaaien. Wie naar de wolken blijft kijken, zal niet oogsten.’

Die woorden herinnerden mij eraan dat je altijd wel redenen kunt bedenken om te wachten. Er kan altijd iets zijn wat nog niet helemaal klopt, nog niet helemaal duidelijk is of misschien eerst geregeld moet worden.
Maar uiteindelijk gaat het daar niet om. God roept ons op om Hem te volgen en ons te laten dopen. Niet omdat we alles al weten, niet omdat we een bijzonder verhaal moeten hebben en niet omdat ons geloof perfect moet zijn. Het enige wat ik nodig heb, is geloof en daarom sta ik hier vandaag.