Dopelingen

Sheila Bok

Goedemorgen, velen van jullie zullen mij nog niet kennen. Ik ben Sheila, 19 jaar, vandaag wil ik jullie graag vertellen wat mijn reis is tot nu toe met God en Jezus.

Jezus is altijd al wel aanwezig  geweest in mijn leven. Ik ben niet christelijk opgevoed, maar ben Hem tegengekomen. Op de basisschool tijdens het kerst toneelstuk meerdere keren de rol Maria gekregen ook al was ik het niet-populaire meisje dat gepest werd. Ook mijn namen de betekenis ervan Sheila betekent hemels en Kristel = christen.

Zoals ik al aangaf ben ik niet gelovig opgevoed. Toch, toen mijn vader ziek werd begon hij ook te zoeken naar God. En hij vond God en ook zijn rust. Zo erg dat hij zich ook nog heeft laten dopen vlak voor zijn overlijden.. Hij is overleden aan kanker, waar ik vorige week nog tegen gezwommen heb. Ook vond ik laatst foto’s van vroeger,, van mijn prachtige moeder, ook met een kruisketting om. Op 9 jarige leeftijd heb ik mij al eens laten dopen, precies een jaar na mama haar overlijden. Was het God? Ik zie het wel zo. En dan nu zullen vast een aantal denken: je bent al eens gedoopt, waarom nu weer? Ik heb een aardige rugzak,, ik heb daarna nog best wat meegemaakt: de ziekte en het overlijden van papa, pesten, buitengesloten worden, verhuizingen ook i.v.m. jeugdzorg en seksueel misbruik. Ik heb ook niet altijd even zulke goede keuzes gemaakt: roken, blowen, drinken, niet altijd de beste vriendschappen omdat ik mij zoveel alleen en buitengesloten heb gevoeld. Voelde ik mij dan toch gekozen en maakte mij het niet altijd zo evenveel uit hoe er toen met mij om werd gegaan. Ik kwam uiteindelijk in een best diepe periode van mijn leven: roken, mezelf afzonderen, mezelf beschadigen, paniek aanvallen tot instorten aan toe. En een keer wat extra slaappillen innemen had ik geen problemen mee. Op een gegeven moment kwam ik steeds meer video’s tegen op social media over Jezus en het geloof. Daaruit is alles weer gaan rollen. De eenzame gevoelens verdwenen, paniekaanvallen, mezelf beschadigen, het verdween allemaal. Hij heeft mij gered en met open armen ontvangen en omarmd. En nu sta ik hier, met vreugde en gezonde spanning klaar voor het nieuwe leven met Jezus. Amen

Thijs Brands

Judith Derksen

‘Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE. Want zoals de hemel hoger is dan de aarde, zo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen en Mijn gedachten dan uw gedachten.’ Deze tekst uit Jesaja 55:8-9 is voor mij de conclusie uit veel vragen en twijfel. Praktische overwegingen hebben mij lange tijd weggehouden van de doop. Vragen als ‘wat verandert dit dan aan mij geloof? Ik kan toch ook prima geloven zonder doop?’ kwamen elke keer weer voorbij. Ik ben opgegroeid met het geloof en ben dankbaar dat het leven achter Jezus aan mij is voorgeleefd. Tegelijkertijd maakt het ook dat ik vaak dacht de wegen zelf wel te kunnen vinden en bepalen. Afgelopen jaar was ik op muskathlon naar Tanzania. Ik liep zowel daar als tijdens de voorbereiding aan tegen blessureleed. Na een pittige klim was het laatste stuk naar beneden en elke stap deed zeer. Dit is niet hoe ik dit had bedacht. Waarom stuurt God me hier naartoe als het vervolgens zo moet gaan? Midden in de frustratie kwamen de geruststellende woorden tot mij dat ik me niet zo druk moet maken om de wegen. Zoals in Psalm 25 staat ‘Heere maak mij UW wegen bekend, leer mij UW paden.’ De wegen die God voor ons heeft bedacht wijken vaak af van het pad wat wij zelf voor ogen hebben. Maar Zijn plannen en wegen voor ons zijn beter dan we zelf kunnen bedenken. Ik mag mijn oog houden op de finish, maar de weg er naartoe en het tempo waarop ligt in Zijn handen. Hij maakt Zijn wegen bekend. Ik moet Zijn stem leren verstaan en er op leren vertrouwen. Ook al voelt het soms zo onlogisch en is er nog zoveel wat ik niet begrijp. ‘Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE’. Ik laat mij vandaag dopen in gehoorzaamheid aan de opdracht. Ik kijk er naar uit om Zijn wegen beetje bij beetje steeds meer te ontdekken. Samen struikelend achter Jezus aan.

Danielle Harms

Na een heftige jeugd en veel trauma’s gaf mijn lichaam het vorig jaar eigenlijk op. Ik had heel lang in de “survivalmodus” geleefd, zoals ze dat noemen. Hierdoor kreeg ik hele heftige paniekaanvallen en heb ik ook in het ziekenhuis gelegen. Niemand kon mij eigenlijk helpen: doktoren wisten niet wat er aan de hand was en de mensen om mij heen wisten het ook niet. Hierdoor kwam ik in een heel donker gat terecht. Ik had 24/7 paniekaanvallen en dit hield ongeveer twee maanden aan. Elke dag, elk moment constant het gevoel hebben dat je doodgaat… Als het zo doorging, hoefde het voor mij niet meer.

Ik heb altijd wel geloofd in God, maar hoe dit eruitzag en wie Jezus precies was, wist ik niet. Op mijn laagste moment heb ik het uitgeroepen naar God en begon ik tijdens mijn paniekaanvallen te bidden. Urenlang. Hierna kreeg ik een heel sterk gevoel dat ik een Bijbel moest kopen. Dat heb ik gedaan en ik begon erin te lezen, helemaal vanaf het begin. Ik had geen idee hoe het moest en of ik het goed deed, maar zo heb ik het een hele tijd gedaan. Elke avond lezen; hierin vond ik echt mijn rust.

Hierna kreeg ik sterk het gevoel om een boekje te kopen waarin ik mijn gedachten en gebeden kon opschrijven. Dit heb ik gedaan. Geleidelijk kwam er een proces op gang waarin de doktoren ontdekten wat er met mij aan de hand was. Dit was iets waar ik heel veel over heb geschreven. Op het moment zelf had ik het misschien niet door, maar ik zie nu echt dat de Heer daarin Zijn werk heeft gedaan.

De paniekaanvallen zijn niet volledig weg — het is natuurlijk geen magie — maar ik weet ze nu onder controle te krijgen. Ik kom er sneller uit en ze duren zeker niet meer zo lang. Jezus heeft mij weer rust teruggegeven in mijn leven. En nu sta ik vandaag hier om mijn leven aan Jezus te geven.

Manou Fennema

Ik ben Manou Fennema en ik ben 15 jaar oud. Vandaag maak ik de keuze om mijn leven aan Jezus te geven
Al heel mijn leven heb ik van uit huis het geloof meegekregen. Ik ging naar een christelijke school, we baden en lazen uit de Bijbel bij het eten. Zelf heb ik dus ook altijd al geloofd. Ik was er niet veel mee bezig, maar wist wel zeker dat ik geloofde en dat Jezus er ook voor mij was.
Een tijdje geleden veranderde er veel in mijn gezin rondom het geloof. Mijn broer en zus hadden zich laten dopen en ook mijn ouders stonden anders in het geloof. Dat hielp mij heel erg. De sfeer in huis was fijner en ik kon merken dat God aanwezig was. Afgelopen februari lieten mijn ouders zich allebei dopen. Hierdoor ging ik ook zelf meer nadenken over de doop. Ik had hierbij alleen wel mijn twijfels. Ik had het gevoel dat je heel goed met het geloof bezig moest zijn en op een bepaald punt moest zijn voordat je je kon laten dopen. Ik vond dat ik er nog niet klaar voor was en dat ik eerst nog beter moest doen. Dat veranderde toen ik in mei op opwekking was. Het hele weekend dacht ik opeens al anders na over dopen en ik besefte me steeds meer dat die verwachtingen en eisen die ik had niet nodig zijn. Ook ging ik steeds meer nadenken over dat ik het zelf misschien wel wou. Toen was ik op de zondagavond bij een dienst en de aanbidding was nog maar net begonnen toen ik begon te huilen. Ik werd gevuld door de Geest en ervaarde heel erg hoe goed Jezus is en dat ik mijn leven met Hem wil leven. Op dat moment verdween de twijfel en was de keuze duidelijk. Ik was er zeker van dat ik mij wilde laten dopen. Dus nu sta ik hier, een tijdje verder, om mij helemaal aan Jezus te geven. Met veel spanning voor wat mij allemaal te wachten staat, maar vooral veel vreugde en zin om mijn leven met Hem te leven.

Lisette Zetstra

Geloof is voor mij altijd vanzelfsprekend geweest toen ik opgroeide. Ik ben mijn ouders erg dankbaar voor hoe ze mij Gods liefde hebben laten zien in hun opvoeding. In mijn beginnende tienerjaren trok het geloof steeds meer mijn interesse. Geloven werd een keuze voor mij in plaats van iets wat ik alleen meekreeg van thuis. Toen ik naar de middelbare school ging bracht dit veel veranderingen mee, wat ik best lastig vond. In deze tijd voelde voor mij God vaak ver weg in de sleur van het dagelijks leven. Dit veranderde toen ik meeging naar de gebedsgroep op onze middelbare school. Ik begon steeds meer op zoek te gaan naar God. Door meer te bidden en in de bijbel te lezen ontdekte ik steeds meer over hem en zijn aanwezigheid in mijn leven. Hoe meer ik over God ontdekte, hoe meer ik volledig voor hem wilde leven. Ik geloof dat God mij heeft geroepen om in de doop mijn oude leven achter me te laten en samen met hem verder te gaan.

Neeltje Geertsema

Hoi, ik ben Neeltje.

Vandaag sta ik hier omdat ik wil laten zien dat God voor mij kiest – en dat ik ervoor kies om met Hem verder te gaan.

De afgelopen jaren zijn niet makkelijk geweest. Na mijn kanker en andere ziektes ben ik volledig afgekeurd geraakt. Eerlijk gezegd voelde ik me daardoor ook afgekeurd: als moeder, als vrouw en als mens.

Tijdens het vrouwenweekend kwam dat gevoel sterk naar boven. Maar juist daar liet God mij zien dat Hij mij niet afkeurt. Ik ben goed zoals ik ben.

Ik besefte dat ik dingen mocht loslaten: de pijn, het verdriet en het rouwen om wie ik was en wat ik nu niet meer kan. Toen kwam de vraag: wie ben ik dan nog? Het antwoord dat ik vond, is: ik ben Neeltje, Gods geliefde dochter.

Vanaf dat moment veranderde er iets. Mijn onrust verdween en ik voelde me vrijer.
Met mijn doop wil ik zeggen: de onrust mag weg. Ik wil het letterlijk wegspoelen.
Hier ben ik, God. Laat mij zien wat Uw plan is met mijn leven. Ik ben nieuwsgierig…

In het lied You Say van Lauren Daigle staat:

“You say I am loved when I can’t feel a thing
You say I am strong when I think I am weak
….
And I believe
What You say of me
I believe”

Dat is wat ik vandaag wil uitspreken: ik geloof wat God over mij zegt, niet wat mijn omstandigheden of gevoelens zeggen.

Ik ben geliefd. Ik ben van Hem.
En daarom wil ik mij nu laten dopen.

John Boersma

Als kind ben ik christelijk opgevoed, gedoopt en was het gebruikelijk om op zondag naar de kerk te gaan. Vanaf mijn twaalfde nam ik steeds meer afstand van de kerk, omdat ik zag dat veel mensen in die gemeenschap hypocriet gedrag vertoonden. In alle jaren daarna ben ik wel blijven geloven dat God bestaat, maar ik had geen actieve relatie meer met Hem en dwaalde steeds verder af.

Vanaf het moment dat ik op mijn 52ste een open hart operatie moest ondergaan ben ik als persoon ineens heel erg veranderd. Vlak voor deze operatie mocht ik een rustgevend middel hebben, maar dat vond ik niet nodig. Ondanks de grote ingreep ervaarde ik een enorme rust. Toen ik opgehaald werd voor de operatie waren mijn hartslag en bloeddruk zelfs lager dan normaal. Ik besefte toen niet waardoor dit kwam.

Ook in vijf heftige jaren daarna, waarbij mijn gezondheid het elke twee jaar weer liet afweten en waarbij er ook heftige gebeurtenissen binnen ons gezin plaatsvonden, wist ik mij op de één of andere manier redelijk goed staande te houden. Ik kreeg ook steeds meer het gevoel dat er Iets moest zijn wat mij toch steunde in deze moeilijke tijd waarin ons gezin uiteindelijk uiteenviel door een scheiding.

In april 2026 besloot ik om de Alpha cursus te volgen. Hier heb ik van Justin, een groepsgenoot en nu mijn hulpdoper, een eenvoudig maar goed antwoord gekregen op de vraag waarom dit alles mij kon overkomen. Dit heeft mij weer richting het geloof gebracht. Tijdens de cursus werd het mij duidelijk dat God altijd een actieve relatie met mij had. Ik heb nu pas gezien dat Hij mij al die jaren heeft ondersteund en mij heeft doen veranderen. Hij is altijd bij mij geweest. Ik wil nu een echte relatie met Hem. Ik weet nu dat ik op Hem mag vertrouwen, dat ik altijd steun bij Hem kan vinden en met Hem in gesprek mag gaan, ook al is zijn bestemming met mij anders dan wat ik had gehoopt. Daarom wil ik nu ook echt Jezus volgen en mij daarom nu laten dopen.

Manoah Schulte

Ik ben Manoah Schulte, 15 jaar, en kom van jongs af aan al in deze kerk. Ik ben van huis uit christelijk opgevoed en ben mijn ouders hier ook erg dankbaar voor.

Afgelopen jaar ben ik in een diep dal terechtgekomen. Ik begon me somber te voelen en ervaarde een leegte in mijn leven. School werd steeds lastiger en er kwam ook veel druk bij kijken. Ik probeerde de leegte op te vullen met allerlei verkeerde dingen, zoals drinken en roken. De leegte werd alleen maar groter en ik zag geen toekomst meer voor mezelf.

Toch bleef ik verlangen naar een relatie met God en naar de mogelijkheid om Zijn liefde uit te delen. Daarom besloot ik me aan te melden voor de missietrip naar Ethiopië in de meivakantie. Daar heb ik echt wonderen mogen meemaken en ben ik enorm gegroeid in mijn geloof. Tijdens deze reis heb ik ook Gadisa ontmoet, een man die prachtig werk doet in Ethiopië en voor mij echt als een broer voelt. Hij is zelfs hier en gaat mij vandaag dopen!

Na deze reis merkte ik dat ik weer terugviel in de leegte die ik eigenlijk zo graag achter me had willen laten.

Een paar weken na de reis vroeg Lieke, die ook mee was naar Ethiopië, of ik mee wilde naar de zomerweek van sportcommunity Overstag in Beijum. Daar heb ik mooie gesprekken gehad en veel geleerd over het geloof. Hier heb ik eindelijk de voldoening gevonden waar ik zo lang naar op zoek was.

Tijdens deze week heb ik God ook echt gevraagd of Hij mijn denken wilde vernieuwen. En dat is gebeurd! Ik merkte, en merk nog steeds, dat de verlangens die ik eerst had naar wereldse dingen, zijn vervangen door een verlangen om dichter bij God te leven en Hem op te zoeken in het dagelijks leven.

Waar de toekomst voor mij eerst zo uitzichtloos leek, vestig ik nu al mijn vertrouwen op het plan dat God voor mijn leven heeft.

Ik zie vandaag als een start. Vandaag laat ik mijn oude leven achter me en sta ik samen met Jezus op in een nieuw leven.

Toetreders

Rosanne Brands

Ruim 10 jaar geleden stapten wij, Thijs en ik, hier voor het eerst door de deuren heen. Na de studie en verhuizing op zoek naar een gemeente die wij ‘thuis’ konden noemen. Meteen bij het eerste bezoek voelden wij ons hier thuis en hebben eigenlijk nooit verder gezocht. Als gast-lid heb ik me nooit minder onderdeel van de gemeente gevoeld. We hebben ons hier ook nooit door laten belemmeren in hoeverre we mee deden of bijdroegen aan de verschillende onderdelen van de kerk. Ik blijf het ergens lastig vinden om me in te schrijven, een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat door mensen opgestelde geloofsdocumenten nooit 100% recht doen aan hoe God het zou omschrijven. Tegelijkertijd ervaar ik er ook rust en vrijheid in dat het juist deze kerkgemeente is die onderschrijft dat niet iedereen binnen een kerk precies hetzelfde gelooft. Nu Thijs zich laat dopen, kan/zal hij ook toetreden. Dat is iets dat ik graag samen wil doen. En voor ons kindje, die we in november verwachten, wil ik ook graag dat dit een thuis wordt. Eigenlijk is dit al 10 jaar lang mijn thuisgemeente, of er nu ‘gast’ voor het woord ‘lid’ staat of niet.

Nina Colenbrander

Ik ben opgevoed in een liefdevol, christelijk gezin en voor mijn gevoel geloof ik mijn hele leven al. Mijn ouders waren zendelingen in de Filipijnen en daardoor heb ik van jongs af aan geleerd hoe een levend geloof eruitziet. Daar ben ik erg dankbaar voor.

Op de middelbare school begon ik zelf meer te bidden en Bijbel te lezen. Hierdoor leerde ik God steeds persoonlijker kennen en groeide mijn eigen geloof.

Tijdens mijn studententijd in Groningen ging ik regelmatig naar de Stadskerk. Ik voelde me hier al snel thuis, door de lieve mensen, de mooie worship en de manier waarop de kerk zich inzet voor de stad Groningen. De Stadskerk voelt voor mij als een plek waar ik mijn geloof samen met anderen kan beleven en verder kan groeien.

Daarom wil ik graag toetreden tot de Stadskerk en mij ook inzetten voor deze gemeente!

Ryan van Duinen

Ik ben Ryan, 22 jaar oud en woon sinds kort in Groningen. Vanaf jongs af aan ben ik gelovig opgevoed en het geloof is voor mij dus ook altijd vanzelfsprekend geweest. Dit is nooit veranderd, wel is mijn kijk op het geloof veranderd. Tijdens mijn studententijd kwam ik namelijk in aanraking met andere stromingen van het geloof en ging ik verder kijken dan de kerk waar ik in zat. Toen ik een keer langsging bij een evangelische gemeente voelde ik voor het eerst echt de liefde van God. Sindsdien ben ik mij steeds meer gaan verdiepen in het geloof en ben ik ook echt een persoonlijke relatie gaan opbouwen met God. Hiernaast heb ik mij bij mijn studentenvereniging ook ingezet om samen met anderen te groeien door van elkaar te leren. Voor mijn gevoel kan dit bij de stadskerk heel goed, wat ik fijn vind. Daarnaast hou ik ook van de goede worship die mijn geloof ook echt opbouwt. Daarom wil ik graag lid worden van de Stadskerk, zodat ik mijn geloof verder kan opbouwen en ook anderen kan opbouwen.

Susan Halma

Bianca Sieberichs

Mijn naam is Bianca Sieberichs. Ik ben moeder van 2 prachtige zonen, Rayphaello (11) en Manu (9), en werkzaam als verpleegkundige in het UMCG.

Tot mijn 16e kwam ik in een evangelische kerk, waar ik ook gedoopt ben. Daarna besloot ik zonder God verder te gaan. Deze periode duurde 30 jaar.

Een aantal jaren geleden gaf ik mij volledig over aan Jezus en ontmoette ik Hem persoonlijk. Hij werd Heer van mijn leven, liet mijn controle los en onderwierp alles aan Hem. Ook legde ik mijn trots af om alles zelf te willen doen en mijn eigen, vaak verkeerde gedachten over mezelf boven Gods waarheid te plaatsen.

Door die overgave en dagelijks heel intiem met God te zijn ging ik door een louteringsproces van een paar jaar (maar het heiligingsproces blijft een dagelijks proces in mijn imperfectie) en  ontving ik diepgaand innerlijk herstel van multi-complex trauma, misbruik (seksueel, geestelijk en emotioneel) en een beschadigd mannenbeeld, 30 jr depressie en eetstoornis met emotionele blokkade, waarin sprake was van automutilatie en suïcidale episodes. Ik genas van een vaderwond, long COVID, reuma, astma-bronchitis en een rughernia en werd bevrijd van veel demonische gebondenheid. Kreeg herstel in mijn identiteit. Ik werd vervuld met liefde, genade, vrede, diepe vreugde, vrijheid en nog zoveel meer.

Het is een eer om met Jezus te wandelen, met de Heilige Geest samen te werken en vanuit Hem te leven. Mijn verlangen is dat mensen Jezus ontmoeten.

Ik kom nu 4 jaar in deze gemeente. Een aantal maanden geleden sprak God tot mij over het onderdeel worden van deze gemeente. Ondanks dat ik nog niet was toegetreden was en ben ik actief in gebed in en rondom deze gemeente.  God heeft liefde voor Zijn kerk, en ook voor deze kerk waar Hij Zijn Vaderhart in alles wil laten zien. Met gezag en gehoorzaamheid aan God wil ik deze commitment aangaan vanuit vertrouwen en verwachting. God heeft een fantastisch plan voor deze gemeente en wat Hij daarin voor mij heeft  zal Hij in de komende tijd duidelijk maken.