Dopelingen

Famke Wielinga

15 februari 2004, de dag dat mijn lieve ouders mij hebben laten dopen. Ik groeide op met verhalen over het geloof en hoorde wie Jezus was en wat Hij voor ons heeft gedaan. Het besef dat er iets groters was dan ikzelf was er altijd, maar wat dat precies was, wist ik niet.

Mijn persoonlijke geloofsverhaal begon een aantal jaren geleden. Ik merkte dat ik steeds geraakt werd wanneer ik worshipmuziek hoorde. Telkens gebeurde er iets vanbinnen, iets wat ik niet goed kon plaatsen. Op een gegeven moment besloot ik: ik ga het gewoon proberen, wat heb ik te verliezen?

Juist op dat moment voelde ik iets vanbinnen dat zei: ga nog even door, je bent er bijna. Voor mij voelde dat als een teken. Ik bleef doorgaan, en langzaam begon er iets te veranderen. Ik begon de Bijbel steeds beter te begrijpen en merkte dat mijn geloof groeide. Het werd steeds moeilijker om te geloven dat Jezus niet bestond. Ik leerde wie Hij is, wat Hij voor ons heeft gedaan en hoe geliefd wij allemaal zijn door Hem.

Een half jaar later ging het even niet zo goed met mij. Toen merkte ik heel duidelijk dat ik dit niet alleen kon. Ik zei tegen Jezus: ik ga dit volledig doen, geen half werk meer. Jezus, ik geef mij aan U.

Vanaf dat moment werd het leven niet ineens makkelijk, en mijn wandel met Jezus is zeker niet perfect. Maar ik weet nu dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik vraag om hulp, en juist daarin zie ik hoe God werkt.

Als ik terugkijk, sta ik er soms van te kijken hoeveel gebeden zijn verhoord. Ik zie hoe God mij verandert, mijn ogen opent, mij op nieuwe plekken brengt en mij steeds meer leert te vertrouwen op Hem. Ik wil steeds meer op Hem gaan lijken en Zijn wil doen.

Dit wil ik graag meegeven aan iedereen die zoekt, twijfelt of misschien in een wachtperiode zit: houd vol. Blijf doorzoeken, blijf openstaan en laat jezelf raken. Soms voelt het stil en lijkt er niets te gebeuren, maar vaak werkt God op manieren die je op dat moment nog niet ziet. Zijn liefde is echt, Hij is altijd bij je, en Hij geeft je precies wat je nodig hebt, op het juiste moment.

Amerins Claus

Als kind ben ik door mijn ouders in Gods handen gelegd in de doop en vandaag kies ik ervoor om mij door diezelfde handen te laten leiden door God. Ik groeide op in een warm, liefdevol gezin waarin God zichtbaar was. Samen gingen we naar de PKN-gemeente in ons dorp, maar er was vanuit mijn ouders ook veel vrijheid en aanmoediging om mijn relatie met God vorm te geven zoals ik dat zelf wilde. Daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor. Als tiener heb ik tijdens een avonddienst in de Stadskerk voor het eerst mijn hand opgestoken als antwoord op de relatie die ik wilde aangaan met Jezus. Ik leerde Hem en de Heilige Geest meer en meer kennen door te lezen, te praten over de Bijbel en in weekenden met andere tieners op te trekken.

Met vallen en opstaan zocht ik mijn weg. Ik ben niet perfect en deed ook dingen waar ik niet trots op ben, maar ik probeerde naar Gods beeld te leven. Ik werd lid bij NSG en kwam in aanraking met mensen die met dezelfde dingen worstelden. Ik werd kringleider en zelfs nestor – geestelijk leider van mijn dispuut. Hier leerde ik over mijn talenten, hoe God mij kon inzetten in Zijn koninkrijk en wilde serieus achter Jezus aangaan in deze rol. Dit was niet altijd makkelijk en soms ook eenzaam, maar achteraf zie ik wat God hierdoor heeft betekend in de levens van mensen om me heen. Dat raakt me nog steeds diep.

In dezelfde periode, mijn tijd bij NSG, begon mijn gezondheid achteruit te gaan. Uiteindelijk werd mijn dagelijks leven zo beperkt met constante vermoeidheid en altijd 3 à 7 aften in mijn mond, dat ik aan de bel trok en naar de huisarts ging. Dit traject maakte ook veel emoties los: constant met pijn leven, hoop vestigen op medische onderzoeken die frustrerend genoeg geen antwoorden gaven, maar soms ook letterlijk instorten omdat ik het niet meer trok. Tot nu toe weet ik nog steeds niet precies wat er met me aan de hand is, maar heb ik de situatie weten te accepteren. Dit komt door psychische hulp, steun van familie en vrienden, maar bovenal door Jezus. Hij is de reden waarom ik toch de kracht kan vinden om de dingen te doen die ik leuk vind en om anderen te helpen, dwars door mijn pijn heen. Hij loopt met mij mee en is door diezelfde pijn heengegaan als ik. Hij is voor mij gestorven uit liefde. Zoals de Bijbel in Nehemia omschrijft: “wees niet bedroefd, want de vreugde die de Heer uw geeft is uw kracht”, zo kan ik elke dag opstaan en kíézen voor vreugde.

En daarom ben ik nu hier. Het heeft me veel gekost om hier te komen – ik moest afgelopen jaar dingen loslaten die ik niet wilde loslaten en moeilijke keuzes maken om Jezus te volgen. Ik vertrouwde hierin op God en zag opeens: Hij voorziet, ook al snap ik niet altijd waarom en hoe dingen gebeuren. Door de kracht van de Heilige Geest heb ik rust en weet ik: voor God is niets onmogelijk, wat Hij zegt gebeurt en zoals Hij tegen mij zei: dit is Mijn plan voor jou, Mijn plan voor jou staat vast, het komt goed. Met mijn doop wil ik me volledig overgeven aan Zijn plan en mijn leven wijden aan Jezus.

Renze Stegewans

Amber Stoker

Tot afgelopen jaar kende ik Jezus niet, maar mijn hele leven worstelde ik doordat vanbinnen iets miste. Ik ben opgegroeid, met alle vrijheid en mogelijkheden, in het liefste gezin dat ik me kon wensen. Toch begreep ik niet hoe ik mij, als het zorgeloze kind dat ik hoorde te zijn, zo ongelukkig kon voelen.

Al op mijn elfde kreeg ik het idee dat het leven niet meer hoefde en in mijn tienerjaren belandde ik in meerdere depressies. Ik werd een chagrijnig meisje dat het onverklaarbare verdriet onderdrukte en koos voor het harde wereldse leven. Ik vond in zware tijden troost in zonsondergangen, waarin ik toch zag hoe mooi de wereld was. Achteraf zie ik dat Hij via Zijn creaties er toen al voor me was.

Toen ik het uitgaansleven binnenstapte, leek de leegte opgevuld: aandacht voor mijn uiterlijk, geen grenzen en de gekste verhalen. Maar het zondige nachtleven bleek me vooral te schaden.

Ik belandde in therapie en ik leerde over mezelf en de geestelijke wereld. Ik kwam in aanraking met spiritualiteit en zelfheling. Ik dacht dat ik liefde en rust zou vinden, maar hoe harder ik werkte, hoe meer lagen van pijn er leken te komen. Ik probeerde liefde te verdienen door perfectie, maar die strenge controle over mezelf leidde tot een burn-out en eetstoornis. Ik besefte dat deze weg mijn leven niet vervulde.

Door getuigenissen werd ik nieuwsgierig naar het geloof en begon ik de bijbel te lezen, maar ik raakte erg in de war door de tegenstrijdigheden met mijn spirituele verleden. In die periode hoorde ik steeds de woorden uit hetzelfde liedje:

“That storm keeps on ragin’, but don’t you forget. God’s not done with you yet.

When it feels like you’re losin’ the war in your head, just know this isn’t the end.”

Ik schreef me in voor de Alpha-cursus, daar ervaarde ik warmte die voelde als thuiskomen. Zonder christelijke opvoeding of omgeving heeft Zijn liefde mij toch bereikt.

Nu weet ik dat ik liefde niet hoef te zoeken of verdienen door succes, uiterlijk of perfectie. Want Hij en Zijn liefde zijn er altijd, vanaf het begin al geweest, zo zegt 1 Johannes 4:19: Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefgehad heeft.

Daarom laat ik mij vandaag dopen: als bewuste keuze om mijn verleden achter me te laten en mijn leven op Hem te bouwen.